Hej hej!
Czujesz się źle? Wydaje Ci się, że nic Ci się w życiu nie układa, że nikt Cię nie lubi? Wszystko, co słyszysz, przetwarzasz na milion sposobów i interpretujesz na milion i jeden? Boisz się, że popełnisz gafę, więc nie odzywasz się ani nie działasz? Rozmowa z kimś obcym przyprawia Cię o dreszcz? Panicznie boisz się zawierania nowych znajomości? Masz kompleksy na temat swojego ciała, charakteru? Jesteś "tym niepopularnym" osobnikiem? Nie lubisz wyróżniać się z tłumu? Obawiasz się oceny innych? Czujesz się "tą gorszą" jednostką w gronie przyjaciół? Odkładasz załatwianie sprawunków, bo nie wiesz, jak podejść do tematu i najlepiej czujesz się, kiedy całą sytuację masz odegraną w głowie? Każde niepowodzenie wydaje Ci się końcem świata? Płaczesz z bezsilności nad swoją marną egzystencją? Płaczesz, bo jesteś tym kim jesteś? Płaczesz bez powodu? Czujesz się mocno zaplątany we własnych myślach, uczuciach i myślisz, że nie warto o tym mówić, bo i tak nikt nie zrozumie? Jeżeli na chociaż kilka pytań odpowiedziałeś twierdząco, to możesz sobie przybić piątkę z moim wcieleniem sprzed kilku miesięcy. Na dniach miną cztery miesiące od mojej zdecydowanej decyzji o porzuceniu tego biednego, smutnego, ciemnego okresu za sobą i rozpoczęcia życia, korzystania z tego, co oferuje i używania młodości, póki mogę.
Wiem, że wstęp wydaje się być wyciągnięty rodem z książki w wykładami motywacyjnymi, które nierzadko są gówno warte, ale mam nadzieję, że mój dzisiejszy wpis pomoże chociaż jednej osobie. Jeżeli borykacie się ze swoimi uczuciami, stanami chronicznego smutku lub wyprania ze wszelkich uczuć, nie wiecie, w jaki sposób cokolwiek zmienić w swoim życiu czy po prostu szukacie osoby, z którą będziecie mogli się utożsamić, zapraszam do dalszej lektury!
