Hej hej!
Dzisiejszy post jest wynikiem mojego paznokciowego eksperymentu. W
tym poście wspominałam, że jedną z pozycji na chciejliście na 2016 jest zestaw do robienia hybryd. Pozwolę sobie na trochę przydługi wstęp, a potem przejdę już do tematu przewodniego tego posta.
Od dłuższego czasu chodziło mi po głowie spróbowanie manikiuru hybrydowego. Z jednej strony kusiła mnie obiecywana trwałość, ale jednocześnie odkładałam plany na "kiedyś", bo zawsze miałam ważniejsze wydatki i inne sprawy na głowie. I w końcu, pewnego pięknego dnia, w ramach prezentu urodzinowego dostałam wizytę w salonie na założenie takowych paznokci. Spośród wieeeelu inspirujących wzorów i kolorów wybrałam ten imitujący czarny marmur. Noszenie tego typu paznokci uświadomiło mi, w jak dużym stopniu coś ciągle przy nich działam. Moje ciągłe skubanie i owe działanie w okolicy skórek i nasady paznokci poskutkowało podważeniem lakieru i decyzją o ich ściągnięciu po upływie 16 dni. Jako, że nie miałam ochoty jeździć ani wydawać pieniędzy na ściągnięcie hybrydy, a naczytałam i naoglądałam się już mnóstwo materiałów na temat tej czynności, postanowiłam zrobić to sama, z zakodowanym w podświadomości hasłem "paznokcie nie palce, odrosną" w przypadku porażki. Tym samym pragnę przejść już do meritum i pokazać wam, jak to zrobiłam. Od razu wspomnę, że nie obeszło się bez strat i po tym zabiegu pazury jednak (mocno) ucierpiały. Ciężko mi stwierdzić, jak duży wpływ na ich stan miało zmatowienie bloczkiem przed nałożeniem wszystkich warstw, a jaki namaczanie w zmywaczu czy późniejsze (nieco nieumiejętne i momentami z użyciem zbyt dużej siły) ściąganie patyczkiem do skórek. Ponadto warto wspomnieć, że nie ściągnęłam manikiuru w całości - nie byłam pewna, czy miejscowe zgrubienia (? - nie wiem jak inaczej je określić; lekko wypukłe, nieregularne plamki) to resztki bazy, czy łuszcząca się płytka, więc zostawiłam je w spokoju. Można więc powiedzieć, że dzisiejszy wpis to taki trochę anty-tutorial. Tak czy inaczej, serdecznie was na niego zapraszam!
